थप्पड जोरोसे लागी

 एक अतिशय सुंदर स्त्री विमानात शिरली आणि आपली जागा शोधू लागली.

आणि तिच्या लक्षात आलं की तिच्या शेजारच्या जागेवर बसलेल्या व्यक्तीला दोन्ही हात नाहीत. त्या दिव्यांग माणसाजवळ बसायला त्या महिलेने नकार दिला.

'सुंदर' महिला एअर होस्टेसला म्हणाली, "मला या सीटवर आरामात प्रवास करता येणार नाही. कारण शेजारच्या सीटवर बसलेल्या व्यक्तीचे दोन्ही हात नाहीत." सुंदर महिलेने एअर होस्टेसला तिची सीट बदलण्याची विनंती केली. "जे लोक मला आवडत नाहीत अशा लोकांच्या शेजारी बसून मी प्रवास करू शकणार नाही."

सुशिक्षित आणि सभ्य दिसणाऱ्या महिलेकडून हे उत्तर ऐकून एअर होस्टेस आश्चर्यचकित झाली.

त्या महिलेने पुन्हा एकदा एअर होस्टेसकडे आग्रह धरला की "मी त्या सीटवर बसू शकत नाही. त्यामुळे मला दुसरी जागा द्यावी."

एअर होस्टेसने आजूबाजूला पाहिले, पण एकही सीट रिकामी दिसली नाही.

एअर होस्टेस त्या बाईला म्हणाली, "मॅडम, या इकॉनॉमी क्लासमध्ये जागा रिकाम्या नाहीत, पण प्रवाशांच्या आरामाची काळजी घेणे ही आमची जबाबदारी आहे. त्यामुळे मी विमानाच्या कॅप्टनशी बोलते. तोपर्यंत थोडा धीर धरा.” एवढे बोलून ती कॅप्टनशी बोलायला गेली.

काही वेळाने परत आल्यावर ती त्या महिलेला म्हणाली, "मॅडम! तुम्हाला झालेल्या गैरसोयीबद्दल मी दिलगीर आहे. या संपूर्ण विमानात एकच सीट रिकामी आहे आणि ती आहे, फर्स्ट क्लासची! मी आमच्या टीमशी बोलले आणि आम्ही एक असाधारण निर्णय घेतला आहे. आमच्या कंपनीच्या इतिहासात प्रथमच इकॉनॉमी क्लासमधून प्रवास करणाऱ्या प्रवाशाला प्रथम श्रेणीत हलवण्याची घटना घडत आहे."

ती 'सुंदर' स्त्री खूप आनंदी झाली, पण ती तिची प्रतिक्रिया व्यक्त करण्याआधीच एअर होस्टेस त्या हात नसलेल्या प्रवाशाकडे गेली आणि त्याला नम्रपणे विचारले, “सर, तुम्हाला फर्स्ट क्लासमध्ये जायला आवडेल का… कारण उद्धट प्रवाशासोबत प्रवास करून तुमची गैरसोय व्हावी अशी आमची इच्छा नाही."

हे ऐकून सर्व प्रवाशांनी टाळ्या वाजवून या निर्णयाचे स्वागत केले. त्या अतिशय सुंदर दिसणाऱ्या स्त्रीने आता लाजेने मान खाली केली.

तेव्हा तो दिव्यांग उभा राहिला आणि म्हणाला, "मी एक माजी सैनिक आहे. एका ऑपरेशन दरम्यान काश्मीर सीमेवर झालेल्या बॉम्बस्फोटात मला माझे दोन्ही हात गमवावे लागले. सुरुवातीला जेव्हा मी या देवीजींचे म्हणणे ऐकले तेव्हा, मी विचार करत होतो की मी सुद्धा कोणाच्या सुरक्षेसाठी माझा जीव धोक्यात घालून हात गमावले..? पण तुम्हा सर्वांच्या प्रतिक्रिया पाहिल्यावर आता मला स्वतःचा अभिमान वाटतो की मी माझ्या देशासाठी आणि देशवासीयांसाठी माझ्या प्राणाची आहुती दिली आणि दोन्ही हात गमावले." आणि असे म्हणत तो फर्स्ट क्लासला गेला.

त्या 'सुंदर' बाईने प्रवास पूर्ण होईपर्यंत मान वर केली नाही.

जर विचारांमध्ये औदार्य नसेल तर अशा सौंदर्याला किंमत नाही!

नमोस्तुते !